Ja też jestem winny

 Macie racje.

Nie jestem dobrym kandydatem na przyjaciela. Ja się chyba nie nadaje na przyjaciela.

Tak łatwo potrafię odpuścić i udawać, że nic się nie stało.

Stałem się taki jaki nigdy nie chciałem być. Nigdy nie chciałem być obojętny i nie chciałem mieć wyjebane, ale byłem i miałem.

Ludzie zrobili ze mnie złego człowieka.

Jestem winny temu wszystkiemu co się stało.

Co się dzieje.

To, że tak mało rzeczy mnie obchodzi, a bardzo bym chciał żeby mnie obchodziły.

W moich marzeniach to wszystko wyglądało inaczej.

I tak od 4 lat...

Od 4 lat mówię, że będzie lepiej a jest tylko gorzej.

Ja dorastam, jestem coraz starszy a dalej czuje się tak samo.

JAK TO DZIAŁA?

Jestem winny temu, że się poddaje.

Temu, że mógłbym być silny

Cały czas zastanawiam się, dlaczego nie ma cię już obok.

Dlaczego tak łatwo odpuściłeś.

Cały czas zastanawiam się dlaczego już nie mamy kontaktu.

Przyjaźniłem się z tobą całe życie, znalazłaś kogoś innego.

Czy jestem temu wszystkiemu winny?

Na pewno jestem.

Aktualnie

Teraz

Chyba nikogo nie potrzebuje.

Po co mam się przyjaźnić z kimś komu nie moge powiedzieć czegoś

i to nie ich wina tylko moja.

Bo już tak bardzo przyzwyczaiłem się do tego, że jestem krzywdzony, że będę sam...

nie ufam.

Zatraciłem gdzieś to głęboko w sobie

i każdy to widzi.

i ja też to widzę.

Przyzwyczaiłem się do tego, że i tak ludzie odchodzą.

Więc po co ich trzymać przy sobie?

Żeby później znowu cierpieć?

Żeby płakać?

Żeby przeżywać?

Chce wrócić do starego Adriana.

Jesteś gdzieś tam jeszcze?

We mnie?

Czy zakryłeś się całkowicie maską?

Ja też jestem winny.

the walking dead

Jestem po premierze 16 odcinka 10 sezonu the walking dead. Dawno mną tak nie wstrząsnęło jak dziś.

Zapomniałem. 

Zapomniałem jak bardzo kocham ten serial i dlaczego go tak kocham. Zapomniałem że ten serial jest dla mnie ogromnie ważny. Przypomina mi o tym jak 3 lata temu nienawidziłem ludzi. Chciałem apokalipsie zombie zeby ludzie w końcu zrozumieli, że pieniądze nie są najważniejsze. Że żyjemy tu i teraz i wszystko może się stać. Ze pewnego dnia stracimy bliskich, stracimy wszystko i stracimy siebie. 

Apokalipsa zombie może to wszystko uratować. Żeby ludzie w końcu mogli dotrzegac to co najważniejsze. Żeby Ci źli ludzie zapłacili za swoje złe uczynki... 

The walking dead to dla mnie nie tylko serial, nie tylko bohaterowie, którzy grają ocalałych. To my i świat. To my możemy jeszcze uratować naszą planetę. To my możemy być jeszcze szczęśliwi. 

Tak bardzo płaczę... Tak bardzo płakałem gdy oglądałem ten odcinek. Bo sobie to wszystko przypomniałem. Przypomniałem sobie co znasz dla mnie mój drugi tatuaż. Co znaczą dla mnie przyjaciele i rodzina, co znaczy dla mnie... Ja. 

Przypominają mi się starzy znajomi, stare miejsca do których już nie wrócę. Przypomniało mi się jak rozwieszalem kiedyś plakaty z moją była przyjaciółka, że apokalipsa zombie jest możliwa.

Ten serial tak bardzo mnie ukaja. Tak bardzo mnie rozumie, tak dużo mnie nauczył. Co może nauczyć zwykły serial? Mnie nauczył co to znaczy przyjaźń, rodzina, przetrwanie i możliwości,które możemy wykorzystać. 

Proszę nie traćmy dnia. Róbmy wszystko. Przecież tak blisko jest koniec wszystkiego. Przecież to wszystko jest tylko chwilowe. 

To my jesteśmy końcem świata... 

smutny i nieszczęśliwy

Tak bardzo dobija mnie to że jestem smutny. Nie umiem chyba być szczęśliwy bo po mimo tych krótkich chwil szczęścia, wiem że i tak nadejdzie nieszczęście, że nadejcie smutek, że znowu zgubię siebie.

Ludzie mnie niszczą. 

Tak bardzo mnie Niszczą i to co mi odbierają.

Odbierają mnie i to mnie najbardziej dobija. 

Potrafię oddać siebie w całości i to jest tak bardzo złe. 

Dawałeś mi znaki kurwa, sam tego chciałeś i sam zacząłeś, znów sam skończyłeś. Daj mi kurwa spokoj raz na zawsze. Czuję do ciebie taka nienawiść a zarazem miłość, ale nie da się tego połączyć. Ja już wybrałem, możesz się domyślić. 

Nie jestem twoja zabawka do chuja

Niczyja. 

Więc dlaczego tak się czuje? 

Więc dlaczego dalej się daje? 

Dlaczego wciąż mnie hipnotyzujesz?

Dlaczego mnie nienawidzisz? 

Dlaczego nie chcesz się zmienić? 

Mam dość ciebie, siebie a przede wszystkim 'nas' 

17 lipiec

 Wtedy Cię poznałem.

Czy wiedziałem, że będziemy się przyjaźnić?

Oczywiście, że nie.

Od początku.

Byłem w pracy, był to piątek.

Pamiętam to ponieważ miałem bardzo zły dzień.

Zacząłem już pakować stoisko.

Wtedy z kilku metrów powiedziałaś do mnie;

"Ładne ma Pan włosy i glany i w ogóle wszystko ma pan ładne"

ja:

"Dziękuje (...)"

Zacząłem opowiadać jak to wyszło, że mam taki kolor a nie inny.

Powiedziałem jeszcze, żebyś nie mówiła mi na Pan.

Następnego dnia, w sobotę koło południa zobaczyłem Cię między straganami,

nie wiem czy wiesz ale obserwowałem przez chwilę twoje ruchy i miałem nadzieje, że zajdziesz do mnie.

Zaszłaś.

Przyszłaś kupić krówki za kilka złotych, powiedziałem Ci, żebyś spakowała ile się da i dała to 5zł,

nie chciałaś. Z biegiem czasu wydaje mi się, że po prostu nie wiedziałaś o co mi chodzi.

Zapytałaś się mnie czy mam facebooka, lub instagrama.

Podałem ci fb

Jedynym warunkiem było to, żebyś napisała mi recenzje krówek.

Napisałaś.

Od tego czasu piszemy codziennie.

Nie ma dnia żebyśmy nie pisali.

Byłem z Tobą, a raczej u Ciebie na wakacjach, na mazurach na kilka dni.

To były najpiękniejsze i najwspanialsze dni tego roku.

Tak bardzo się tam poznaliśmy i zaprzyjaźniliśmy, że chyba nic nas nie rozdzieli.

Nie wiem po co pisze tego posta.

Może żebyś wiedziała, że ciesze się ze cie mam.

Nie chce zebys odchodziła.

Mimo moich humorkow i slabszych dni, jestes dla mnie naprawde bardzo wazna.

Dziekuje ci za wszystko <3

Sens

 Czasem nie widzę sensu w tym wszystkim.

Budzisz się, idziesz do szkoły, wracasz z niej i idziesz spać.

Ten dzień powtarza się w kółko i kółko.

Później myślę i mówię: gdzie tu sens?

Po co mam chodzić do szkoły skoro i tak kiedyś umrę?

Po co mam pracować i zarabiać?

Po co pisać tego bloga?

Po co gdzieś jeździć i zwiedzać?

Po co kochać?

Po co się z kimś przyjaźnić?

Po co śpiewać, tańczyć, wygłupiać się?

Po co to wszystko?

Skoro i tak to wszystko kiedyś się skończy.

Umrzemy, zostaniemy zapomniani i nikt o nas nie będzie pamiętać.

Kto będzie wiedział, że kiedyś tam żył sobie taki Adrian, który miał kolorowe włosy.

Nikt.

Kogo będzie obchodzić moja historia?

Kogo w ogóle będę obchodzić, jak nawet teraz mało kogo obchodzę.

Zastanówmy się nad tym, każdy z nas kiedyś umrze i co mamy po śmierci?

Kompletnie nic.

Ja już nie chce rutyny..