Zaufanie to ciężka rzecz.
Wiadome jest, że nie można zaufać osobie, którą znamy kilka dni.
Mam tak, że jak już zawiodłem się choć raz na osobie,
nigdy jej już nie zaufam.
Nawet jeśli bardzo bym chciał,
nawet jakbym starał się z całych sił,
nawet jak ta osoba jest dla mnie w chuj ważna.
Nie potrafię.
Nie potrafię zaufać i to jest najgorsze.
Powinno mieć się osobę, której się ufa.
Dlatego nie mam takiej osoby, której ufam.
Nawet jeśli pomagam,
śmieję się,
przytulam,
to,
nie ufam.
Blog jest jedynym miejscem gdzie mogę napisać jak się czuje,
dlatego lubię tu pisać.
Lubię się tutaj użalać.
Bo wiem, że (to może dziwne) blog mnie wysłucha.
Chociaż on.
Ciężko być samemu, ale daje radę już 2 rok.
Dam radę dalej.
