Zaraz lato sie konczy

 Dzien za dniem

Tak leci

Powoli

Tak naprawde to

Nie wiem gdzie ucieka mi ten czas

Coraz szybciej on mija

A kiedys myslalem ze juz szybciej sie nie da

I boje sie 

Ze bedzie mijal jeszcze szybciej

Ale ten rok,

Dokladnie rok

Zmienil mnie tak bardzo ze nie potrafie tego opisac

Nie potrafie tego pojac

Bo kiedys myślałem ze juz nie da sie lepiej myslec

Ja chyba po prostu w koncu dojrzalem

I taki tez sie czuje

Dojrzaly

Czuje sie

Dorosly

Czuje sie niezbyt dobrze

A nie czuje jednoczesnie zadnych zmian

Jak to dziala?

Czy to jest w ogole normalne?

Zaraz lato sie konczy

I czuje ze ja z nim tez 

Zasne na kilka miesiecy

A to jest zawsze bolesne

Zaraz lato sie konczy

Wiec i chyba my?

Jak oddychac

 Chyba zapomnialem jak oddychac

Znowu

Troche czuje sie tak jakbym znow mial 17 lat

Bardzo, bardzo bym chcial

Dlaczego ja tego nie docenialem?

Dlaczego ja tego nie widzialem?

Ciagle tylko narzekalem i narzekalem

Tylko ze to tez bylo prawdziwe

Musze zyc z dnia na dzien

Po prostu

Nie patrzec na to co bylo

I nie zyc przeszloscia

Wiersz o samobójstwie

 Wczoraj był nieświadomie przyszła zadyma

Bo wieczorami nadciąga ta bieda

Bieda z umysłu- a raczej jej brak

Ze znów samobójstwa nadszedł czas

I stalem wieczorem, troche nad balkonem

Myśl podpowiada ze musze już odejść

Jaki sposób znowu wybiorę?

Może tym razem na “plusk” przyszedł czas?

⁃ “Ale ja nie mogę!”

To głos Adriana, gdzieś tam w oddali

I krzyczy:

⁃ “Zostań, tu jeszcze na troche, na dzień lub dwa”

A on dobrze wie, że i tak przegra

⁃ „Dureń i głupiec!”

Mi wciąż powiadają

⁃ „(…) Że ja to bezdzietny, że ja to taki Amerykanin”

⁃ „A ja tu tylko spełniam wasze życzenia”

I nawet gdy kłócisz 

I nawet gdy tłumaczysz, a żec można ze przetłumaczyłeś

To po chwili krótkiej 

Pojawia sie ona

Nosi nazwe:

PLOTKA

Ona tak krąży i tworzy swą historię

Ja tylko słucham i kiwam głową na „tak”

Wróćmy więc proszę do samobójstwa

Przyznam przed sobą i wami

Że ja w duszy nie tylko pustkę widzę

Ale też nadzieję, że wrócę

Wkrótcę

 Dzisiaj mam ochote zrobic sobie krzywde

I to naprawde

Berdzo bardzo duza

500km stąd

 Ja chyba zaczynam myslec o sobie

W koncu

Nie czuje sie winny

To zawsze ja bylem ten najgorszy

I wiem

Ze kiedys bylem okropny

Ale to nie tak ze tylko ja popelnialem bledy

Nie jestem zly

Naprawde

Ja 

Po prostu jestem czlowiekiem

Ktory sie myli,

Ktory nie wie najlepiej,

Ktory czasami ma po prostu prawo zrobic cos zle

Nie bylem ciagle “zlym”

Mysle

Ze zawsze mozna bylo na mnie liczyc

I to sie nie zmienilo

Dalej mozna na mnie liczyc

Ale w koncu zrozumialem

Ze ja

Traktowalem przyjazn tak bardzo powaznie, ze ciagle stresowalem sie tym, ze kogos strace

Ze zostane sam

I zostalem sam

Zrozumialem ze nie musze juz za nikim gonic

Nie musze juz nikogo prosic o uwage

Ze 

Nie musze prosic o to

Zebys byla…

Jestes

Albo cie nie ma

I nie ma nic pomiedzy

Po prostu

Ja

W koncu zrozumialem ze mimo tego ze probuje kogos zatrzymac

To koniec koncow 

I tak jestem sam

500 kilometrow od domu

500 kilometrow od osob ktore naprawde kocham

500 kilometrow od przyjazni

I 500 kilometrow od ciebie

Jestem sam

A ty

Tego nie rozumiesz

Nie wiesz jakie to uczucia

I dosyc mam sluchania tego ze to moja decyzja

To chyba oczywiste

Ale nie przewidzisz tego do czego ta decyzja doprowadzi

To nie znaczy ze 

Nie moge na ciebie liczyc

To 500 kilometrow nie powinno miec znaczenia

Ale ma

W kazdej mojej relacji

To 500 kilometrow przekracza ludzkie granice

Wiec skoro jestem tak daleko 

To juz znikam?

To juz zniknalem?

Juz mnie nie ma?

Jak mozna zostawic kogos samemu sobie

I po prostu 

Tak sie czuje

Czuje sie jak 500 kilometrow 

a po drodze sie zgubilas

I nawet nie probujesz jej odnalezc.