Kiedys niezapomniane nazwiska
A teraz juz ich nie pamietam
Nawet nie pamietam juz jak wygladacie
Powoli rysy waszych twarzy zanikaja
I zniknal
Tak jak wy
Ja
Chyba ciagle nie pogodzilem sie z tym ze jestem juz od was daleko
I juz was nie ma
Wy po prostu juz nie istniejecie
W moim zyciu
A gdzies tam dalej sobie istniejecie
Dojrzewacie
Dorastacie
Zmienia sie wasze myslenie i doslownie wszystko inne
A o innych zapominacie
Wymazujecie z zycia
Wymazalicie
Bo jestem rozladowany emocjonalnie
Jestem
Bo
Jestem
Jakos bez roznicy
I tak pusto bez was
To generator losowy slow
Dlatego nie zdziw sie jak jest jak jest
Taki chaos w mojej glowie
Codziennie i czesto jak sie tylko da
Bardzo duzo tego
Nawet seriali i filmy
Znam wszystko na pamiec
Wpuszczam przez okno zimne powietrze
Bo chce sie ochlodzic
Teraz sam sie juz grzeje
Ale tylko nienawiscia do siebie
Czasami zenuje mnie to ze ktos mnie zenuje
A ja nie wiem dlaczego tak jest
I czasami juz
Myślę inaczej
Ale cigle jest to balagan w glowie
Najgorsze w tym wszystkim jest to że wciąż o tobie myślę i po raz kolejny pisze o tobie post i chyba już nie mogę się oszukiwać że udaje że o tobie nie myślę bo często myślę i często tęsknię ale nauczyłem się z tym żyć nauczyłem się że pewne rzeczy nie zostają na zawsze choć tak ciężko mi sobie wyobrazić ciebie w przyszłości beze mnie
Nie wiem kiedy nasze drogi poszły zupełnie inną stronę bo najlepsze jest to że w śnie idziemy w tą samą stronę i traktujemy się tak samo jak kiedyś z szacunkiem i zrozumieniem i z tym że mamy przeżyć apokalipsę zombie razem przecież mamy nawet miejsca pamiętasz jeszcze czy czasami tam w ogóle chodzisz
Nie już tam nie ma ja już tam nie mieszkam już już to miejscami nie pamiętają ale teraz wybierają inne osoby i to się ciągnie i koło się zatacza tylko z innymi ludźmi i tak się zastanawiam czy ich Drogi też się rozejdą
Tylko dlaczego wciąż mi się śnisz i wciąż mam w głowie dwa tysiące szesnasty kiedy zimą wychodziliśmy na Fiszki jeździliśmy na nich kiedy Ślizgaliśmy się po lodzie ty wygrywaliśmy bardzo bardzo szalone filmiki i kiedy zrozumieliśmy że nie możemy bez siebie żyć to jest takie bolesne że nie jesteś już tamtą osobą jesteś już tamtą dziewczyną bo już nie jesteś dzieckiem
A może tak miało po prostu być i tak nasze drogi miały się rozejść tylko kiedyś to było takie niemożliwe tak bardzo surrealistyczne nikt w zasadzie w to nie wierzył bo byliśmy nierozłączni mielismy nawet te same kolory włosów mieliśmy nawet swoje piosenki i swoje miejsce i swoje nawyki które zrobiliśmy codziennie i masę kilometrów których nie ma
Bo ciebie już nie ma ciekawe z kim teraz jesteś ciekawe gdzie teraz jesteś i co takiego robisz czy skończyłaś szkołę czy zdałaś maturę czy wyruszylas w podroz
Pamiętasz nasze Fast car
Naszą piosenkę naszą piosenkę której słuchaliśmy codziennie nie raz nie dwa nie 10 a mnostwo
Chyba powinienem już kończyć
Czasem myślę, że chciałbym wrócić do swojej prawdziwej rzeczywistości. Do tej, w której zawsze żyłem, nawet jeśli próbowałem wierzyć, że może być inaczej. Wmawiałem sobie, że coś się zmieni, że może kiedyś spotkam miłość albo znajdę coś, co nada temu wszystkiemu sens. Ale prawda jest taka, że świat zawsze był taki, jaki jest. To ja tylko próbowałem patrzeć na niego przez różowe okulary.
Moje sny to inna bajka. Codziennie śnię coś, co wygląda jak film albo książka – wszystko ma fabułę, szczegóły, emocje. Czasem aż mnie to przeraża, bo mam wrażenie, że te sny znają mnie lepiej niż ktokolwiek w realnym świecie. To dziwne uczucie – czuć się bardziej