Wiersze mnie juz nie pocieszaja

 Wiersze juz mnie nie pocieszaja 

Juz nie potrafie pisac szczerze

Nie potrafie pisac juz ladnie

Nie umiem skladac zdan

Jakos to wszystko

We mnie

Ucichło

Stracilem emocje do wierszy

Juz mnie chyba tak nie ruszaja

Czy ja mam jeszcze emocje?

Czy potrafie sie jeszcze wyrazic?

Ostatnio

Na psychologii

dowiedzialem sie ze zmiana pasji i hobby jest normalna

I ze nie musze sie tego bac

A moze ja juz dawno powinienem to zakonczyc?

Chyba powinno sie CZUC pasje

Powinno sie CZUC to co robisz

Chyba nie jestem juz soba

Albo jestem inny

I to tez jest okej

Moze juz moj czas tutaj sie skonczyl?

Moze powinienem zmienic to 

Na koniec

Ale

Dalej cos mnie trzyma 

I nie odejde

Kolory lisci

 Kolory lisci

Wroccie jak najszybciej

Bardzo mi was brakuje

Dajecie mi energie jakbym wypil 10 kaw na raz

Gdy ide chodnikiem i widze tylko łyse drzewa

Czuje jak energia mi ucieka przez palce

Przeciez niedawno bylyscie dorosle

Mimo to ze wiem ze wrocicie

To i tak za wami bede tesknic

Te kilka miesiecy rozlaki

To tak jakbym wyruszyl w podroz ktorej nie znam

A was znam

Kocham was

I 

Do zobaczenia

Chyba nie umiem

 Niedlugo znowu zima i znowu twoj czas

Tego sie boje

Bo boje sie znowu cie zobaczyc

Boje sie ze tym razem nie dam rady

A czy dam?

Czy jestem gotowy?

Czasami czuje ze bez ciebie nie moge

Ze nie umiem

A chyba

Nie umiem

Za starym soba

 Tęsknię za starym sobą. Za tym chłopakiem, który miał wszystko gdzieś, śmiał się bez powodu, a emocje waliły jak rollercoaster. Robiłem dziwne rzeczy – czasem głupie, czasem szalone, ale zawsze na maksa. Nie zastanawiałem się, co będzie jutro, bo liczyło się tylko teraz. Miałem odwagę, której mi dziś brakuje.

Dziś patrzę na siebie i zastanawiam się – czy tamten ja w ogóle polubiłby mnie teraz? Czy uznałby, że zgubiłem gdzieś po drodze tę spontaniczność? Czasem myślę, że rozczarowałbym tamtego siebie. Że zbyt mocno zacząłem się zastanawiać, za dużo analizować, zamiast po prostu żyć.

Nie wiem, czy to dorosłość, czy może po prostu zmęczenie. Ale brakuje mi tych czasów, kiedy wszystko było takie intensywne, kiedy nie bałem się popełniać błędów. Może kiedyś znowu odnajdę tamtego siebie – albo przynajmniej część z niego.

 Pachniesz jak jesien