Pamiętam jak rok temu

​Pamiętam jak czułem się rok temu

I rok temu chciałem żyć tak jak żyje teraz

A teraz, chce żyć tak jak żyłem rok temu

To tak szybko i niespodziewanie się zmienia

A ja sam nie wiem dlaczego 

Boję się tego i boję się siebie

Bo sam nie wiem co wykombinuje za rok

Czy jeszcze będę?

Jest zimno a we mnie wciąż nadzieja, że się rozgrzeje i wszystko będzie kwitło 

Ze będzie kolorowo i przyjemnie

A we mnie wciąż lód, lód który zamienia serce w lodowiec

I już chyba nie uda mi się pomóc

Nie da się 

Wykiełkować znowu

​Zastanawiam się czy to było tego warte 

Bo coraz bardziej myślę że chyba kwiat nie do końca rozkwitł 

Trochę jest za mało słońca a za dużo wody 

I tak chyba więdnę 

Jak mam się od nowa odrodzić?

Jak od nowa wykiełkować tak, aby zacząć dobrze od nowa

I od nową rosnąc prawidłowo

Tych błędów nie popełniłbym znowu 

Ale teraz już muszę się z nimi mierzyć

Bo jestem z tym kurwa sam

I teraz to wiem 

do krakowa

 Przeprowadziłem się do krakowa

i to daje mi nadzieje na nowe zycie. na to aby doswiadczyc czegos nowego, ciekawego.

chce spelniac swoje marzenia i rozwijac sie.

boje sie. oczywiscie ze sie boje, ale chce tego.

jesli sie nie uda, to trudno. wtedy bede myslec.

to wielkie miasto. to juz nie to samo co poprzednio i tego sie boje. boje sie mentalnosci ludzi, boje sie ich sposobu bycia. boje sie wszystkiego, ale chce.

bylo ciezko to ogarnac, no bo to ponad 500km. to jest cala polska. to jest w chuj i jeszcze wiecej. a najbardziej, boje sie pracy. bardzo

Jak wyglądają u mnie zaburzenia odżywiania?

​Czasami

Nie mogę się powstrzymać i wstaje w nocy z nadzieją, że znajdę w lodówce trochę cukru

I

To nie jest normalne, to niszczy moje życie. Niszczy moje samoocena i samopoczucie. Czuję, że tyje. A tego nie chce

Czasami 

Nie umiem nad soba zapanować. Po prostu wstaje i szukam i pochłaniam 

To już nie jest jedzenie 

To jest pochłanianie wszystkiego co jest słodkie

I to właśnie uzależnienie od cukru

I to są właśnie zaburzenia odżywiania

Że ciężko jest opanować się żeby czegoś nie zjeść. 

Tak jakby jedzenie chcę żebyś poczuł się źle

A ja przez to 

Czuję się źle 

ZESTAW I — LATO „Łzami podlewam rośliny”

​„Zostają mi tylko rośliny. Nie pytają, nie oceniają, po prostu są.

Kiedy jedna z nich odchodzi, moje serce przestaje być zielone.

Dlatego podlewam je łzami.”

Lato to moment, w którym jeszcze udajesz, że coś da się uratować — ludzi, wspomnienia, samego siebie — choć wszystko powoli już pakuje walizki.

—

ZESTAW I — LATO

„Łzami podlewam rośliny”

https://ridero.eu/pl/books/lzami_podlewam_rosliny/