Bo ja jestem za uczciwością
Nie jestem za kłamstwem
Bo kiedy umrę
To one i tak by wyszły
Tak jak moje sekrety i uczucia
A ja i tak umieram w tym świecie
Bo kończę przyjaźń z roślinami i naturą
Albo się nią staje
I trzepie tym trzepakiem na trzepaku
Żeby pomyśleć o tym kiedy miną nieprawdziwe informacje
One też się chyba rozpuszczą w ziemi
I ja też
Bo wszystko co złe oddaje ziemi
Wszystko co złe niech się w dobre przemieni

W nocy widziałem spadającą gwiazdę
Więc od razu wypowiedziałem życzenie
Pomyślałem o tobie
I o nas
Chciałbym cię na zawsze
Chciałbym czuć cię na zawsze
Ja już nie chce bez ciebie
Miłość jest szalona
A gwiazda za szybka
Ciężko było zdążyć z życzeniem
Ale
Czułem cię
I czułem ją
Bo moja miłość do ciebie jest jak gwiazda na niebie
Jak kometa
Czasami widzę Cię jak przez tysiąc lat świetlnych
Czasami gaśniesz
Ale wiem, że wkrótce znów się pojawisz
Ciągle
Cię
Chce
Niełatwo jest ci dogodzić
Kiedy zmieniasz się w inną osobowość
I udowadniać, że to nie wszystko moja wina
I że „nie wydaje mi się”
Chciałbym żeby mi się wydawało
Chciałbym
Ale nie wydaje mi się
I gubię się codziennie
Już sam
Nie wiem
Co
Czasem mam wrażenie, że dla świata to i tak obojętne.
Codziennie zatracam się w sobie głębiej i głębiej.
I coraz częściej nie wiem, czy chcę jeszcze gdzieś należeć.
Kocham — choć może to złe słowo.
To coś więcej niż przywiązanie, a jednocześnie mniej,
bo przecież oczekujemy innych rzeczy.
A ja nie potrafię dać tego, czego pragnie druga strona.
→ Nawet tej nocy, gdy spadały gwiazdy, byłem sam.
Ktoś inny patrzył w niebo obok Ciebie, a ja — pytałem siebie,
czy to jeszcze coś znaczy.
Przecież znasz mnie, prawda?
Powiedz, że pamiętasz, co lubię.
Bo jeszcze niedawno wiedziałeś.
Choć nie zaglądałeś do książek, choć nie czytasz tego, co ważne dla mnie.
A jednak potrafiłeś rozumieć.
Czy znasz moje ciało tak, jak zna się litery, które tworzą opowieść?
Czy chciałbyś je przeczytać — od początku do końca?
Chyba znów jestem smutny.