Miłość jest dobra, nie jest zła
Ona powinna chcieć dobrze
Powinna kochać każdego dnia o poranku i o zachodzie
Miłość jest bezinteresowna
Miłość powinna kochać w każdym miejscu, nie tylko przy kochaniu
Miłość uskrzydla
Miłość nie powinna krzywdzić
Miłość powinna wspierać
Powinna spać w twoim łóżku i w twojej pościeli
Miłość nie zdradza
Miłość kocha
A kochać to znaczy miłość
Niechciałbym cię pamiętać
I tego co nam robiłeś
Tego, czego się nie robi z szacunku do swojej rodziny
Niechciałbym pamiętać krzyków i bólu
I tego, że byłeś obok
A później już ciebie nie było
I tego, jak trzymałeś mnie na swoich kolanach, pokazując palcem szczeniaki
Tego, jak wychodziłeś trzeźwy, ale taki już nigdy nie wracałeś
Niechciałbym mieć tego wszystko w głowie, bo to sprawia, że nie potrafię mieć w głowie czegoś innego
To ciągle żyje we mnie
I nie potrafi wyjść
Niechciałbym czuć tego zapachu, nawet w myślach
Ale czuję
Nie umiem nie czuć
A gdy ktoś pachnie tak samo, przypominasz mi się Ty, wtedy kiedy robiłeś nam te wszystkie złe rzeczy
Kiedy starałem się ciebie zapomnieć
Ale nigdy mi się nie udało
Nie uda zapomnieć mi się czegoś, co nie jest zapomniane
I już nigdy nie będzie
Nie wiem czy sobie z tym poradzę
Niszcząc tego kwiatka, zniszczyłem swoją wrażliwość
Chcąc zrobić coś dobrego, przesadzić i spróbować dać mu nowe miejsce, więcej przestrzeni i swobody- zniszczyłem go
Dlaczego ja muszę wszystko niszczyć
Dlaczego jak chce dobrze, to i tak wychodzi na odwrót
Mój kochany kwiatku, dlaczego zwiędłeś?
Czy zrobiłem coś nie tak?
Proszę, daj mi znak, że uda mi się cię jeszcze naprawić
Proszę, daj mi znak że jeszcze się podniesiesz
Chciałbym cię znowu zobaczyć żywego, pełnego koloru i sytości
Chciałbym żebyś znowu, kiedy z rana wstaje, pokazał mi swoją piękność i wrażliwość
Płakałem na twoje liście
Moje łzy podlewały twoje korzenie
Z każdą kolejną łzą, płynęło coraz więcej smutku
Coraz więcej żalu
Kochana roślinko
Chcę cię uratować
Wytatuowałaś mi łezkę na przedramieniu.
Teraz sama dla mnie nie istniejesz.
Oddałem Ci część swojego ciała – tylko po to, żebyś zawsze była przy mnie.
A jednak… Ciebie nie ma.
Czy to naprawdę nic dla Ciebie nie znaczyło?
Czy wszystko inne jest dla Ciebie ważniejsze niż ja?
Nie potrafię tego zrozumieć.
Nigdy nie potrafiłem.
Czy naprawdę wciąż daję Ci za mało, żebyś mogła w końcu zrozumieć, co znaczy kochać swojego przyjaciela?
To wciąż niewystarczające?
Kiedy w końcu będzie?
Czy naprawdę to takie dziwne, że oczekuję Twojej obecności?
Czy naprawdę to wszystko jest dla Ciebie nie do pojęcia?
Nie chciałem tego pisać.
Ale musiałem.
Jesteś… zarozumiała