Wiersze juz mnie nie pocieszaja
Juz nie potrafie pisac szczerze
Nie potrafie pisac juz ladnie
Nie umiem skladac zdan
Jakos to wszystko
We mnie
Ucichło
Stracilem emocje do wierszy
Juz mnie chyba tak nie ruszaja
Czy ja mam jeszcze emocje?
Czy potrafie sie jeszcze wyrazic?
Ostatnio
Na psychologii
dowiedzialem sie ze zmiana pasji i hobby jest normalna
I ze nie musze sie tego bac
A moze ja juz dawno powinienem to zakonczyc?
Chyba powinno sie CZUC pasje
Powinno sie CZUC to co robisz
Chyba nie jestem juz soba
Albo jestem inny
I to tez jest okej
Moze juz moj czas tutaj sie skonczyl?
Moze powinienem zmienic to
Na koniec
Ale
Dalej cos mnie trzyma
I nie odejde
Kolory lisci
Wroccie jak najszybciej
Bardzo mi was brakuje
Dajecie mi energie jakbym wypil 10 kaw na raz
Gdy ide chodnikiem i widze tylko łyse drzewa
Czuje jak energia mi ucieka przez palce
Przeciez niedawno bylyscie dorosle
Mimo to ze wiem ze wrocicie
To i tak za wami bede tesknic
Te kilka miesiecy rozlaki
To tak jakbym wyruszyl w podroz ktorej nie znam
A was znam
Kocham was
I
Do zobaczenia
Niedlugo znowu zima i znowu twoj czas
Tęsknię za starym sobą. Za tym chłopakiem, który miał wszystko gdzieś, śmiał się bez powodu, a emocje waliły jak rollercoaster. Robiłem dziwne rzeczy – czasem głupie, czasem szalone, ale zawsze na maksa. Nie zastanawiałem się, co będzie jutro, bo liczyło się tylko teraz. Miałem odwagę, której mi dziś brakuje.
Dziś patrzę na siebie i zastanawiam się – czy tamten ja w ogóle polubiłby mnie teraz? Czy uznałby, że zgubiłem gdzieś po drodze tę spontaniczność? Czasem myślę, że rozczarowałbym tamtego siebie. Że zbyt mocno zacząłem się zastanawiać, za dużo analizować, zamiast po prostu żyć.
Nie wiem, czy to dorosłość, czy może po prostu zmęczenie. Ale brakuje mi tych czasów, kiedy wszystko było takie intensywne, kiedy nie bałem się popełniać błędów. Może kiedyś znowu odnajdę tamtego siebie – albo przynajmniej część z niego.