Zastanawiam się czy to było tego warte
Bo coraz bardziej myślę że chyba kwiat nie do końca rozkwitł
Trochę jest za mało słońca a za dużo wody
I tak chyba więdnę
Jak mam się od nowa odrodzić?
Jak od nowa wykiełkować tak, aby zacząć dobrze od nowa
I od nową rosnąc prawidłowo
Tych błędów nie popełniłbym znowu
Ale teraz już muszę się z nimi mierzyć
Bo jestem z tym kurwa sam
I teraz to wiem
Czasami
Nie mogę się powstrzymać i wstaje w nocy z nadzieją, że znajdę w lodówce trochę cukru
I
To nie jest normalne, to niszczy moje życie. Niszczy moje samoocena i samopoczucie. Czuję, że tyje. A tego nie chce
Czasami
Nie umiem nad soba zapanować. Po prostu wstaje i szukam i pochłaniam
To już nie jest jedzenie
To jest pochłanianie wszystkiego co jest słodkie
I to właśnie uzależnienie od cukru
I to są właśnie zaburzenia odżywiania
Że ciężko jest opanować się żeby czegoś nie zjeść.
Tak jakby jedzenie chcę żebyś poczuł się źle
A ja przez to
Czuję się źle
„Zostają mi tylko rośliny. Nie pytają, nie oceniają, po prostu są.
Kiedy jedna z nich odchodzi, moje serce przestaje być zielone.
Dlatego podlewam je łzami.”
Lato to moment, w którym jeszcze udajesz, że coś da się uratować — ludzi, wspomnienia, samego siebie — choć wszystko powoli już pakuje walizki.
—
ZESTAW I — LATO
„Łzami podlewam rośliny”
https://ridero.eu/pl/books/lzami_podlewam_rosliny/
Wciąż mi się śni podstawówka
Ciekawie dlaczego
I ciekawie dlaczego ciągle śni mi się ta droga, której już nawet nie ma. Która już nawet nie istnieje.
I ostatnio w śnie, śnił mi się dokładnie każdy mój bliski znajomy z Sandomierza
Może ktoś czeka aż się odezwę?
Nauczyłem się już o nich nie martwić, a oni pojawiają się we śnie.
Nie róbcie mi tego, bo pogodziłem się że już was nie ma, a wy kurwa nagle się pojawiacie i opowiadacie co to u was nie słychać.
Mam już tego dość
I was też mam dość, serio
Już nie wracajcie tam do siebie, a nie u mnie w śnie zawracacie mi głowę
Śniła mi się podstawówka
I ci nauczyciele którzy zniszczyli moją osobowość i wiarę w siebie
Śniły mi się sale, do których, z jakiegoś powodu nie mogłem wejść. Kolorowe ściany pomazane jakimiś napisami
Śniła mi się jedna osoba, którą znałem z podstawówki. I śnił mi się ten sklepik szkolny. Ten pan, który tam sprzedawał. Z tego co wiem, już go tam nie mam.
To wszystko się tak szybko zmienia.
Szkołę podstawową skończyłem 12 lat temu
A ja dalej pamiętam, w której sali miałem lekcje. W której sali coś się stało i coś mi odebrano.
Dalej pamiętam te łazienki, do których bałem się wchodzić. Bałem się, że spotkam osoby, których nie chce spotkać.
Śniła mi się również stołówka, do której była bardzo długa kolejka. A obiady kosztowały bardzo dużo, a wcale nie były to duże dania.
Czy to coś znaczy?
Mam to wrócić?
Już nie potrzebuje dodawać codziennie posty
Już chyba wiele napisał i wyżaliłem się
Trochę dużo we mnie siedziało, bo przez prawie trzy lata dodawałem posty codziennie. Codziennie coś we mnie siedziało, coś co nie do końca wiedziałem jak opisać. Teraz wiem, ze większość napisałem. Odzyskałem większość części siebie
Zrozumiałem, że nie muszę ciągle dążyć do perfekcji. Nie muszę już być sobą sprzed lat, mimo że tęsknię za tamtą osobą. Już nim nie jestem. Jestem kimś innym
I to jest fajne
Fajne jest to że jestem kimś innym. Cieszę się z siebie.
Dlatego już nie codziennie
Ale oczywiste jest to że dalej będę pisał na bloku. Może nie codziennie, ale to zawsze będzie mój pamiętnik.
Boże tak bardzo wam dziękuję za te wszystkie dni
Do zobaczenia w następnym poście ❤️
Styczeń byl spokojny
Na spokojnie nic ciekawego, nic konkretnego
Luty był ciekawszy, zwiedziłem wiele miejsc na Mazurach i Podlasiu. Naprawdę świetne i ciekawe miejsca. Z historią. Zamieszkałem również z osobą, z którą zacząłeś dzielić życie. Z moją drugą połówką
W marcu byłem na pierwszym koncercie i ostatnim w tym roku. Żałuję że tak mało jeździłem na koncerty, ale jednak mało czasu. Dużo pracy. Dalej zwiedzałem dużo. I wróciłem do fotografii. Na chwilę, ale wróciłem.
W kwietniu, na święta, byłem w Sandomierzu u rodziny. Dużo spędzałem czasu z siostrą, więc było naprawdę miło i przyjemnie. Myślę że w kwietniu zaczęły się moje problemy dotyczące mojej psychiki i życia prywatnego.
W maju wyszła moja druga książka! Więc maj to lekka promocja mojej książki. No i podróże ciąg dalszy. Gdy zbliża się wiosna i lato, nie wyobrażam sobie nie wychodzić. Gdziekolwiek. Ciąg dalszy problemy, które miały zdecydować o tym co dalej. O tym czy dam radę sam czy z nim.
W czerwcu uczyłem się też pływać. I uwaga. Nauczyłem się pływać! Może nie jakoś super zajebiscie, Ale jednak. Już nie boję wypłynąć poza grunt. Wyjechałem również za granicę. Pierwszy raz w życiu byłem za granicą. W Czechach i Słowacji. Było tak wspaniale, że dalej mam w sobie emocje z tym związane. Spałem w aucie, kąpałem się w jeziorze podczas burzy z piorunami! (Nie róbcie tak!). Chodziłem po górach. Naprawdę ten miesiąc był jednym z najlepszych w moim życiu.
Promocja mojej książki trwała dalej.
W czerwcu skończyłem również roczny kurs instruktora terapii uzależnień.
W lipcu zacząłem dostrzegać że moje ciało zmieniło się tak bardzo, ze moje zaburzenia odżywiania się pogłębiły na tyle, że prawie codziennie płakałem. Dalej to się ciągnie, ale staram się z tym walczyć. Nigdy w życiu nie ważyłem tyle ile ważę dalej. Schudłem, ale dalej czuję się źle. Chce z tym walczyć dalej.
Dużo jeździłem na rolkach i zbierałem pokemony. Naprawdę bardzo, bardzo dużo. I tak bardzo żałuję że teraz nie mam takiej możliwości.
Sierpień to był ciężki miesiąc. Naprawdę. Choć to co miało dopiero nastąpić to nic. Mocne wahania. I po raz pierwszy w wakacje nie było mnie w Sandomierzu.
Wrzesień to najgorszy miesiąc z tego zestawienia. Aż ciężko mi o nim pisać i w ogóle wspominać. Wolałbym żeby w ogóle nie istniał. Szary i ponury. Kryzys. Po prostu było najgorzej.
Październik był lepszy, choć niepokój ciągle gdzieś tam w środku był. Już trochę mniej płaczu. Halloween spokojnie.
Listopad to naprawdę dobry miesiąc, pomimo tego że skończyłem 24 lata. Szkoda. Nienawidzę swoich urodzin. Moimi urodzinami to kolejna abstynencja, z której jestem ogromnie dumny. Kupiłem gekony, są świetne. Skończyłem kurs integracji sensorycznej. W listopadzie byłem we Włoszech. Pierwszy raz leciałem samolotem! To było naprawdę przerażające, a zarazem fascynujące. To sprawiło że chce podróżować całe życie.
No a grudzień, to grudzień. Zamotanie przedświąteczne.
Wigilia, święta- wiadomo.
I… szykuje się do wyprowadzki
Przyszły rok chce żeby był jeszcze lepszy, bo ten rok był naprawdę udany. Chyba pierwszy raz serio mogę powiedzieć, że rok był udany. Pozytywny.
Dziękuję za ten rok wszystkim, którzy ze mną byli. Mojej drugiej połówce, siostrze, przyjaciołom, kobitkom z pracy (jesteście wspaniałe). Mam nadzieję że będziecie ze mną w przyszłym roku. Naprawdę dziękuję.
Życzę wszystkim, wszystkiego co najlepsze. Żebyście byli szczęśliwi i zdrowi ❤️