Pisze na łóżku

​Czy jesteś tu?

Za szkłem, za szybą 

Mijając uliczki co, już nie istnieją 

W myślach jesteś mych, nawet gdy już znikasz

Nie chce wsparcia, ani was

Nikogo kto powie, co dać

Historia niesie samotność 

Bez konsumpcji, nie ma smaku 

Bez smutku, nie ma łez 

Stare konwersacje

​Czasami wchodzę w stare konwersacje, do osób, których już dawno nie znam

I wchodzę w sekcje „multimedia”

Widzę coś czego nie powinienem

I wtedy przypominam sobie, jak bardzo byłem złym człowiekiem 

I jak bardzo źle zachowywałem się wobec innych

Oczywiście, że to już nie ja

Tylko, że to byłem ja

I myślałem, że to wina każdego dookoła, prócz mnie.

Nie wiem czy czuć się winnym teraz

Nie wiem czy powinienem siedzieć teraz smutny i pisać coś, co już dawno straciło sens 

Magnolia i kolory

​Magnolie już się urodziły, znowu
Róż, fiolet i biel na kwiatach
Chwila, moment i uciekną 
Więc cieszyć trzeba się na zaś 

Nasze lata

​To już nie jest nasze lato

I nasze lata 

Lato trwa tylko chwilę

My trwaliśmy lata 

I czuję jakby minął na zawsze 

A ja chciałem cię na zawsze 

Ty i tak nic nie rozumiesz 

Ty i tak mnie nie obserwujesz 

A ja widzę Cię w każdym lustrze 

Jestem tylko cieniem 

Zawsze byłem tylko cieniem 

Dla ciebie

Wstydzę się Ciebie 

Tak jak nigdy wcześniej 

Nie jestem już sobą 

Wyparowuje

​Chciałbym żebyś pamiętała mnie nawet po śmierci

Tak sobie obiecaliśmy 

Wtedy kiedy budowaliśmy dom w lesie

Obiecaliśmy sobie dużo rzeczy 

A tak mało z nich się spełniło 

Mijają trzy lata, a ja dalej żyje tobą 

Choć nie powinienem 

Nie powinienem żyć żadną osobą, której już przy mnie nie ma

Jest ich sporo

Mieliśmy razem rozdawać ulotki, o naszej nowej muzyce 

Nawet nie zdążyliśmy nagrać żadnej piosenki

Mieliśmy ich całkiem sporo 

Muszę kiedyś zapomnieć i pogodzić się z tym, że po śmierci, nie będziesz o mnie pamiętać 

Ta śmierć nastąpiła, z dniem, w którym umarła nasza przyjaźń 

Nie chce już myśleć o tobie 

Ale myślę 

I to boli mnie jeszcze bardziej 

Ponieważ już nie ma naszych tajemniczych myśli i miejsc 

Wyparowały 

Jak ja wyparowuje bez ciebie 

Tak bardzo tęsknię

Cieszę się, że rozmawiamy

​Chciałbym żeby ktoś cieszyl się na mój widok, jak ty kiedyś 

Nie zapomnę tego uśmiechu i ciebie

Twojej twarzy pełnej zadowolenia 

Miłości w oczach

Byłem wtedy kochany

Tak się czułem 

Teraz tak nie czuję 

Ale minęło 6 lat 

To normalne, ze pewne rzeczy ulegają zmianie 

To nic złego 

Dobrze, że teraz patrzysz tak na kogoś innego

Cieszę się z tego 

Cieszę się, że rozmawiamy 

Marzec poraz kolejny

​Marzec pachnie słońcem, zieloną trawą i łzami na balkonie.
Marzec to miesiąc marzeń.
Jest on pełen tajemnic &
Wydaje się tylko kolorowy
Marzec nie lubi lutego.
Żaden następny, nie lubi tego poprzedniego.
Tak było zawsze. Tak będzie zawsze
Marzec jest ciężki
ale wrócę do niego
Znowu się zakocham
i znowu poczuję to, co kiedyś
wtedy, kiedy witałem cię pierwszy
raz.​​​​​​​​​​​​​​​​ 
Znowu wznowie się w marcu, kolejny raz
Znowu zakocham się w tobie. 

W twoim planie

​To, że teraz przeliczam banknoty dwa razy

i śpię między kartonem a planem na jutro,

nie znaczy, że się rozpadam.

To tylko moment,

nie koniec historii.

Przeprowadzka to nie klęska.

To kurz w powietrzu,

taśma klejąca na palcach,

wizja czegoś większego

niż metraż.

I wiem, że patrzysz.

Niby spokojnie.

Niby „ja tylko pytam”.

Ale w pytaniach masz już wyrok.

Jakbyś czekała, aż się potknę,

żeby udowodnić, że to on.

Że gdy brakuje kasy — to on.

Gdy jestem zmęczony — to on.

Gdy milczę chwilę dłużej — to on.

A prawda jest prostsza.

Czasem jest ciężko,

bo dorosłość nie przychodzi w prezencie.

Przychodzi w ratach.

Nie wszystko, co trudne,

ma jego imię.

Nie każdy mój błąd

jest czyimś cieniem.

Ja wybrałem.

Świadomie.

Bez przymusu.

Bez złudzeń.

Jeśli upadnę —

to na własnych zasadach.

Jeśli wygram —

też po swojemu.

Nie potrzebuję cichego przeciwnika

w kimś, kto powinien stać obok.

Nie potrzebuję spojrzeń,

które już wiedzą lepiej.

Potrzebuję tylko przestrzeni,

żeby być sobą —

nawet jeśli mój sposób

nie mieści się

w twoim planie.