​ciężko mi ostatnio

Dobra teraz z balkonem rozmawiam

 Szacunek bez ulicy na dworze

Gdy dom na ziemi już nie stoi

A milion balonów podnosi świat na wietrze 

Co ciekawsze na ziemi już nic nie stoi 

Boję się uliczkami pozostałymi pozostałe kroki stawić 

Tam się czai zza rogu czerń, która nigdy nie odchodzi

Czeka by mnie porwać 

Ostatnią cząstkę mojego zepsutego ciała zabiera mi czerń

Nie kołdrą już przykrywam się by ciało ogrzać 

Stare prześcieradło przykrywające moje syfy

A na przeciwko okno sąsiada który patrzy z zaciekawieniem, na to jak mnie zabierają 

Nic nie może zrobić 

Nawet jego oczy nie chcą mi pomóc 

Dobra teraz z balkonem rozmawiam 

Siedem godzin bez miłości

​Nie pisze już listów do ciebie

Już niebieskie niebo nie jest

Już zielone liście nie są 

Autostrada szybko do ciebie prowadzi

Mnie źle nawigacja poprowadziła 

Kierunkowskazy się pomyliły 

Myślę, że pola mi to wybaczą

Zielone tablice wskazują tylko warszawę 

Warszawa mnie już nie chce, bo widziała mnie z tobą 

W tej kawiarni, siedem godzin za długo 

Siedem godzin bez miłości 

Kawiarenka dalej tam stoi

Dalej na nas czeka 

Tylko jeszcze nie wie, że Ty już w Lublinie 

Nie tańczę już na śniegu 

Stracił kolor biały i stał się szary

Ciężko ukoić ból 

Zaraz noce coraz krótsze

​Zaraz noce coraz krótsze 

I w końcu zrobi się cieplej

Na liście pojawia się zieleń

I smutku trochę ubywa

Czerwiec się zbliża 

Coraz dłuższy jest dzień 

A kiedy dzień coraz dłuższy 

To w duszy wszystko w porządku

W porządku jak tulipany na polu 

Ah, ta nasza wiosna

Znowu czuć nadzieję

Nadzieja, nadzieja i jeszcze raz nadzieja 

Świętujemy!

Radujmy się 

Proszę radujcie się 

Cieszcie się 

Bo znowu chce się żyć 

Więc żyjcie,

Mój kochani 

Czerń

​Czerń 

W lustrze widzę czerń 

W szybie samochodu- czerń 

Kolorowy świat, ale czerń

Czerń 

Tajemnicze lasy i zaświaty 

Cmentarz pełen szkieletów to- czerń 

Przyjemne łóżko zamienia się w czerń 

Czerń

To nie kolor, to nie wulgarność 

Pieszo chodzę po czerni 

W lustrze dalej jest czerń 

Czerń 

Wychodzi ze mnie

Spaść z dachu

​Mam ochotę spaść z dachu

I to tak

Żebym zrozumiał, że teraz świat wygląda inaczej

Wejść w coś lub kogoś innego 

I udawać że nic nigdy się nie stało

Znowu mieć niebieskie włosy i mówić każdemu że to moje naturalne

Bo były naturalne 

Ciągle jestem blue 

A blue to też znaczy smutny 

Może dlatego to mój naturalny?

Jak ja mogłem wtedy myśleć, że jestem wart więcej niż tego czego jestem wart

Jak mogłem pomyśleć, że to co robię jest w porządku

Ta akcje którą zacznę, będzie miała swoje konsekwencje 

One mogą nadejść niedługo

A może już nadeszły i dlatego nic mi się kurwa nie udaje 

Pamiętam jak rok temu

​Pamiętam jak czułem się rok temu

I rok temu chciałem żyć tak jak żyje teraz

A teraz, chce żyć tak jak żyłem rok temu

To tak szybko i niespodziewanie się zmienia

A ja sam nie wiem dlaczego 

Boję się tego i boję się siebie

Bo sam nie wiem co wykombinuje za rok

Czy jeszcze będę?

Jest zimno a we mnie wciąż nadzieja, że się rozgrzeje i wszystko będzie kwitło 

Ze będzie kolorowo i przyjemnie

A we mnie wciąż lód, lód który zamienia serce w lodowiec

I już chyba nie uda mi się pomóc

Nie da się